wizy

Od momentu wstąpienia Polski do UE musimy posiadać wizy, jadąc do Rosji. Dwustronne wizy zostały wprowadzone na wniosek Brukseli. przeczytaj!

porady dla turysty

Czyli czym dojechać do Petersburga. Ile kosztuje życie w mieście? Tak naprawdę realia różnią się mało od tych warszawskich. przeczytaj!

wirtualna wycieczka

Obejrzyj krótkie nagrania wideo z Sankt Petersburga: kanały miejskie, białe noce, podmiejskie pałace. Bez komentarza lub w j. rosyjskim. zobacz!

nie tylko matrioszki

Pamiątki mało różnią się od tych sprzedawanych dla całej Rosji. Kuchnia regionalna: polecamy petersburską kaszę manną lub ryż z kompotem! przeczytaj!

Ermitaż

petesburg zabytki zabytki petersburga

Ermitaż położony jest tuż nad samą Newą, między Nadbrzeżem Pałacowym a Placem Pałacowym. W skład Ermitażu wchodzi pięć zabytkowych budynków. Najstarszy i jednocześnie największy z nich to Pałac Zimowy, nieco młodszymi są: Mały Ermitaż, Stary Ermitaż oraz Teatr Ermitażu, najmłodszym, bo XIX-wiecznym gmachem jest Nowy Ermitaż. Ermitaż to jedno z największych (o ile nie największe) i najbogatszych muzeów świata.

Kliknij, aby uruchomić pokaz slajdów od zdjęć ERMITAŻU.

Ermitaż (ros. Эрмитаж) to z francuskiego pustelnia, to właśnie tutaj caryca Katarzyna II spędzała wiele czasu na samotnych rozmyślaniach. Niewielu ludzi miało dostęp do tego pałacu. Sama caryca mówiła, że tylko ona i myszy mogą zachwycać się bogactwami Ermitażu. Dzisiaj nad brakiem myszy czuwają koty — specjalnie karmione przez pracowników muzeum.

Czasy Związku Sowieckiego nie były dla Ermitażu okresem świetności. Radziecki rząd nie płacił wiele na utrzymanie Ermitażu, co gorsza J. Stalin rozkazał sprzedać niektóre kosztowności Ermitażu zagranicę. Dziś zabiega się o powrót wielu dzieł sztuki do Rosji. W czasach radzieckich wiele bogactw pałacu było także przekazywanych innym muzeom na obszarze Związku Radzieckiego. Jednak i tak nie zaważyło to na atrakcyjności tak wielkiego muzeum.

Co ciekawe, pewna ilość dzieł sztuki została sprowadzona przez Armię Czerwoną do Rosji, w tym w znacznej mierze do Ermitażu, z Niemiec, tuż po pokonaniu Hitlera. W Rosji znajdują się one do dziś. Rząd FR utrzymuje stanowisko władz ZSRR, że zdobyte dzieła sztuki stanowią rekompensatę za starty Rosjan wyrządzone przez Niemców podczas II wojny światowej. Warto przypomnieć, że hitlerowcy znacznie zniszczyli trzecią część miasta Sankt Petersburga.

Petesburg, Ermitaż Ermitaż

Dziś Ermitaż prowadzi wiele wystaw okresowych zagranicą, szczególnie w Europie Zachodniej i USA, promując tym samym rosyjską kulturę na świecie. Dyrektorem Ermitażu jest obecnie Borys Piotrowski. W muzeum stale pracuje około 2000 osób. Dziś Ermitaż powraca do dawnej chwały, sprowadza i selekcjonuje dzieła sztuki. Rekonstruuje zniszczone obiekty (przykładem może być zrekonstruowany tron carski).

Kolekcjonowanie dzieł sztuki zapoczątkowały już zakupy Piotra Wielkiego, pośród których znajdował się słynny obraz »Dawid i Jonatan« Rembrandta. Obecnie w 400 salach sześciu budynków o łącznej powierzchni 125,5 tys. m² zgromadzono mnóstwo znakomitych dzieł sztuki z całego świata. Łącznie muzeum dziś posiada 3 mln eksponatów, jednak większość z nich nie jest udostępniana dla turystów poza wystawami okresowymi. Mimo to, aby zobaczyć tylko te prezentowane, najważniejsze dzieła sztuki, na zwiedzanie Ermitażu należy przeznaczyć co najmniej dwa dni, ponieważ cały szlak zwiedzania mierzy blisko 25 km. Z kolei na pobieżne obejrzenie wszystkich eksponatów (1 minuta - 1 eksponat), zwiedzając po 10 godzin dziennie, potrzeba 15 lat. Oczywiście przewodnicy ograniczają czas zwiedzania tego muzeum do kilku godzin, pokazując tylko »wyciąg« z bogactw Ermitażu.

petesburg ermitaż ermitaż

W muzeum Ermitażu zgromadzono zarówno starożytne posągi, prehistoryczne kosztowności, egipskie mumie, jak i słynne nowożytne obrazy czy rzeźby. W Ermitażu znajdują się dwa z dziesięciu zachowanych do dnia dzisiejszego obrazów Leonarda da Vinci (Madonna Benois i Madonna Litta). W muzeum znajdują się ogromne zbiory kultury i sztuki rodzimej: rosyjskiej i syberyjskiej, jak i zagranicznej: flamandzkiej, holenderskiej, francuskiej, hiszpańskiej, chińskiej, japońskiej oraz perskiej. Warto dodać, że np. kolekcja sztuki hiszpańskiej w Ermitażu jest największą taką wystawą na świecie poza Płw. Iberyjskim. Muzeum dysponuje także olbrzymimi zbiorami sztuki zachodnioeuropejskiej, które są większe niż te luwryjskie. Zbiory dzieł Rembrandta są uważane za największe na świecie. Obowiązkowym punktem ekskursji po Ermitażu jest podłużna sala portretowa zasłużonych w Wojnach Napoleońskich, która przechodzi przez całą szerokość Pałacu Zimowego. Interesująca jest też Sala Malachitowa, do której przyozdobienia (na wazy, kolumny) zużyto 2 tony malachitu; Złoty Salon odznacza się z kolei ekstrawaganckim charakterem; a gotycka biblioteka odmienną stylistyką (warto zwrócić w niej uwagę m.in. na boazerię). W Sali Herbowej ujrzymy natomiast złocone kolumny, pokaźną kolekcję sreber i carską karetę. Uwagę zwraca też dach Pałacu Zimowego - znajduje się na nim 176 figur.

ermitaż petersburg ermitaż petersburg

Zbiory Ermitażu liczą ok. 2,9 mln eksponatów. W większości są to dzieła sztuki europejskiej. W stałej ekspozycji nie ma jednak ani jednego eksponatu rodem z Polski. Osobną kwestią są tzw. »pieriemieszcziennyje« eksponaty, które dotarły do Rosji za sprawą tzw. rekompensacji z czasów II wojny światowej. Wówczas to Rosjanie chcąc pomniejszyć olbrzymie straty wyrządzone przez Niemców w zachodniej Rosji (w tym w Petersburgu, czego świadectwem jest sprawa Bursztynowej Komnaty), przywieźli część eksponatów do Rosji z niemieckich muzeów. Ich liczba nie jest jednak przesadnie duża. Wiele obrazów przechowywanych w Ermitażu jest wiele starszych od samego miasta. Powyżej malowidło Grający na lutni (1595-1596) Michelangelo Merisi da Caravaggio i Taniec (1910) Henriego Matisse'a. Do innych wszechrozpoznawalnych dzieł Ermitażu należy: Ofiara Izaaka (1635) Caravaggio, Ea haere ia oe? Gaugina (1893), Madonna Litta i Madonna Benois Leonarda da Vinci (1491, 1480), Święty Piotr i Paweł El Greco (1592), Magdalena Tycjana (1565), Legendarium andegaweńskie (1330), Obiad Diego Velázqueza, Danae Rembrandta, Biały dom w nocy Vincenta van Gogha, Kompozycja VII Wassily'ego Kandinsky'ego.

Będąc w Ermitażu warto zwrócić uwagę na narożne okno na II poziomie Pałacu Zimowego. Przewodnicy określają je mianem »najcenniejszego okna« w całym Ermitażu. Na szkle wypisana jest inskrypcja carowej Aleksandry Fiodorowny, wyryta brylantowym pierścionkiem na szybie. Angielski napis mówi o »Nikim«, czyli Mikołaju II - mężu Aleksandry Fiodorowny.

W Ermitażu istnieje następujący podział tematyczny:
-parter: sztuka starożytna i prehistoryczna
-pierwsze piętro: sztuka zachodnioeuropejska (V - XVIII wiek) oraz rosyjska
-drugie piętro: sztuka zachodnioeuropejska (XIX - XX wiek) oraz azjatycka

Cena biletu na wejście do Ermitażu dla obcokrajowców wynosi 350 rubli (około 40zł.), natomiast osobno płaci się za możliwość kamerowania (250 rubli) oraz fotografowania (100 rubli). Dzieci i młodzież otrzymują zniżkę w wysokości 50%.

Ermitaż w Internecie na: www.hermitagemuseum.org.

Wielki Pałac Jekateryninski (Carskie Sioło)

petesburg, carskie sioło petesburg, carskie sioło

Carskie Sioło położone jest 25 km na południe od Petersburga. Z pewnością to jeden z najpiękniejszych pałaców świata. Tutaj także znajduje się Bursztynowa Komnata.

Kliknij, aby uruchomić pokaz slajdów od zdjęć CARSKIEGO SIOŁA.

Podobnie jak Petersburg Carskie Sioło (ros. Царское Село) trzykrotnie zmieniało nazwę: w 1918 na Dietskoje Sieło (aby wymazać imię cara), w 1937 roku na Puszkin(w setną rocznicę urodzin poety), a w 1992 r. powrócono do pierwotnej nazwy.

Miejscowość została założona przez Katarzynę I, żonę Piotra Wielkiego, jako jej letnia rezydencja. Mimo że carski pałac letni powstał już w Peterhofie, stroniąca od morza caryca zdecydowała się wybudować nową siedzibę położoną w głębi lądu. Skromny pałacyk wzniesiony w latach 1717-1723 rozbudowała i upiększyła po śmierci Katarzyny caryca Elżbieta. Przed pałacem zleciła założyć ogród w stylu francuskim z równo przystrzyżonymi krzewami, geometrycznie rozchodzącymi się alejkami itd. Wciąż niezadowolona z wyglądu przebudowywanego już kilkakrotnie pałacu zatrudniła w końcu Warfołomieja Rastrellego, który znacząco zmienił wygląd pałacu. Niezliczone ilości zdobień, długie rzędy kolumn, dekoracyjność i przepych fasad pałacu zaprojektowanego przez Rastrellego są bardzo monumentalne, ale jednocześnie sprawiają wrażenie niesamowitej lekkości. Oprócz pałacu, Rastrelli zaprojektował również nieopodal barokowy Ermitaż, pawilon przeznaczony do przyjmowania mniejszej ilości gości(nie więcej niż kilkudziesięciu).

Gdy władzę objęła Katarzyna II, postanowiła zatrudnić szkockiego architekta, Charlesa Camerona, aby w kompleksie dobudował nowe, klasycystyczne gmachy, rzeźby oraz inne detale. Najwięcej sławy Cameronowi przyniosła galeria nazwana później jego imieniem. Ozdobiona popiersiami antycznych filozofów, poetów i władców oraz rzędami szeroko rozstawionych kolumn Galeria Camerona bardzo spodobała się Katarzynie II. Swoją architekturą Cameron nawiązywał do stylu Rastrellego. Zaprojektował również Chińską Wioskę i liczne rzeźby wzorowane na antycznych. Spełniał wszystkie kaprysy carycy.

Katarzyna zleciła też założyć, obok istniejącego już parku francuskiego, ogród w stylu angielskim ze stawem, wyspą i kanałem. Wkrótce nad Wielkim Stawem wzniesiono barokowy Pawilon Grota, którego budowę rozpoczęła jeszcze caryca Elżbieta. Wnętrze budynku pokrywa 250 000 muszli. Po drugiej stronie jeziora na kanale postawiono Most Marmurowy, a przy nim Turecką Łaźnię, wzniesioną już za czasów Mikołaja I. Wśród lasu ustawiono na skale rzeźbę »Dziewczyna z rozbitym dzbanem«, z którego wypływa strumień. Na wyspie, na samym środku stawu pozostawiono zbudowany przez Elżbietę drewniany domek, który nazwano Salą na Wyspie. Budynek jest połączony mostkiem z usytuowaną na wodzie Kolumną Czesmeńską, ozdobioną dziobami okrętów, upamiętniającą zwycięstwo Rosjan nad Turkami w walkach na Morzu Egejskim.

carskie sioło bursztynowa komnata

Wewnątrz Wielkiego Pałacu Jekateryninskiego znajduje się kilkadziesiąt komnat. Nadal nie wszystkie zostały odtworzone po zniszczeniach, jakie wyrządzili hitlerowcy w czasie II wojny światowej. W komnatach mnóstwo jest obrazów, często ukazujących carów. Charakterystyczne są też niebieskie piece w stylu holenderskim. Jednak największą atrakcją jest Bursztynowa Komnata - sala wyłożona sześcioma tonami starannie obrobionego bursztynu i włoskimi mozaikami. Bursztynowa powstała w Niemczech na zamówienie króla Prus Fryderyka Wilhelma I. W 1716 r. podarował on ją carowi Piotrowi Wielkiemu. Mniej znana, choć równie piękna jest Wielka Sala Tronowa (inaczej lustrzana lub balowa), o powierzchni ponad 800 m2. W sali znajduje się kilkaset luster, okien, ponad 50 żyrandoli, złote zdobienia, rzeźby, sufit pokryty malowidłem Giuseppe Valerianiego pt. Tryumf Rosji z alegorycznymi postaciami bóstw i ludzi. W pobliżu pałacu mieści się siedziba dawnej elitarnej szkoły - liceum męskiego założonego w 1811 roku. Absolwentem tej szkoły był między innymi Aleksander Puszkin. Budynek jest udostępniony do zwiedzania.

Nieopodal Pałacu Jekateryninskiego znajduje się wiele wartościowych obiektów architektonicznych. Na uwagę zasługuje sobór Fiodorowskij, którego budowę nadzorował sam Mikołaj II. Budowa soboru miała upamiętnić 300-lecie carskiej dynastii Romanowów. Blisko soboru znajduje się też stare fiodorowskie miasteczko. Mieszkała tu cała wspólnota soboru.

Poniżej prezentujemy trzy drogi dotarcia do Carskiego Sioło:
I. Podmiejskim pociągiem z Dworca Witebskiego możemy dojechać do stacji Carskie Sioło (miasto Puszkin) w 25 minut, następnie autobusem nr 371 lub 382 do Muzeum Carskie Sioło(ul. Sadowaja) w 15 minut.
II. Z placu Wosstanija na Newskim Prospekcie sprzed stacji metra Moskowskaja autobusem linii 287 do Carskiego Sioła(30 min.), następnie autobusem nr 371 do Muzeum Carskie Sioło(ul. Sadowaja) w 15 minut.
III. Prywatnym busem bezpośrednio pod Pałac Jekateryninski (ul. Sadowaja) np. spod Ermitażu.

Pałac Jekateryninski otwarty jest w godzinach 10-18 (kasy są zamykane o godzinę wcześniej), codziennie z wyjątkiem wtorków i ostatnich poniedziałków każdego miesiąca. Bilety można kupić w holu Pałacu Wielkiego Jekateryninskiego, nie są sprzedawane z wyprzedzeniem.

Pałac Jekateryninski w Internecie: www.tzar.ru.


Wielki Pałac Peterhof

peterhof peterhof

Wielki Pałac Peterhof jest skarbem rosyjskiej i światowej architektury i sztuki. W przeszłości Wielki Pałac Peterhof był letnią rezydencją rodziny carskiej. Sam car, Piotr Wielki, zaprojektował układ pałacu. Wielki Pałac Peterhof jest nie bez przesady nazywany jednym z najpiękniejszych i najbogatszych pałaców całego świata. Na pewno nie jest mniej pokaźny niż Wersal czy Hofburg. Bywa nazywany »światową stolicą fontann«.

Kliknij, aby uruchomić pokaz slajdów od zdjęć PETERHOFU.

Peterhof (ros. Петергоф) znajduje się 29 km na zachód od centrum Sankt Petersburga nad brzegiem Morza Bałtyckiego. W latach 1944 - 1997 miasto nazywało się Pietrodworiec (ros. Pałac Piotrowy).

Kompleks Peterhof to nie tylko sam pałac, ale także dwa przedzielone długim tarasem parki: Dolny i Górny. Peterhof nie bez przyczyny jest nazywany światową stolicą fontann. Na terenie całego parku o powierzchni blisko 600 ha znajdują się 144 fontanny, często złote, o 2000 strumieni wodnych. W parku znajdują się cztery zabytkowe kaskady. Cały zespół fontann wyrzuca łącznie 34 tys. litrów wody na sekundę (!). Ciekawe jest to, iż fontanny pałacu funkcjonują bez skomplikowanych urządzeń, pomp, ponieważ w konstrukcji parku Peterhof wykorzystano nierówności w terenie oraz naturalne źródła wodne, położone wyżej nad poziomem morza niż park w Peterhofie. Peterhof szczególnie pięknie wygląda w dzień otwarcia i zamknięcia fontann. Wówczas to puszczane są fajerwerki, organizowane są pokazy klasycznych tańców na stopniach kaskad pałacu.

peterhof peterhof

Niektóre fontanny tryskają wodą na niczego nie podejrzewających gości. Warto o tym pamiętać szczególnie przechadzając się wokół pałacyku Monplaisir. Tutaj woda leje się zza ławek czy spod alejek. Również sam pałacyk jest niemniej urokliwy. Położony jest tuż nad samym brzegiem Zatoki Fińskiej, a jego wnętrza są wyłożone flamandzkimi płótnami i przyozdobione chińskimi oraz holenderskimi detalami. Jednak brak tu wielkich złotych monumentów, tak charakterystycznych dla petersburskich pałaców, dlatego też Monplaisir sprawia wrażenie dość skromnego i przytulnego dworku. Bardzo tu lubił przebywać założyciel Petersburga - Piotr Wielki. Mały, ceglany pałacyk - Monplaisir, co oznacza po francusku »moja przyjemność«. Piotr spraszał tu częstokroć elity Petersburga. Po przynajmniej jednym kieliszku wódki i smażonej rybie, gdy gościom robiło się ciepło, wychodzili oni na zewnątrz przechadzając się pobliskimi alejkami. Nie wiedzieli, że pod alejkami ukryte są małe fontanny-niespodzianki, które tryskają wodą w najmniej oczekiwanym momencie. Niejednemu panu i damie dworu taki spacer nieźle się przysłużył. A car miał świetny ubaw.

Najważniejszym budynkiem Peterhofu jest pochodzący z początków XVIII wieku pałac z dwoma małymi, ale jakże bogatymi cerkwiami. Wewnątrz tego budynku znajduje się mnóstwo komnat urządzonych w prawdziwie carskim stylu. Nie brak tu pamiątek po Piotrze Wielkim.

Przed frontem głównego pałacu Peterhofu znajdują się najwspanialsze fontanny parku - to tzw. Wielka Kaskada. Znajduje się tu 225 rzeźb i aż 64 fontanny. Główna z nich - fontanna przedstawiająca biblijnego Samsona otwierającego paszczę lwa wydobywa w górę 20-metrowy strumień wody. Fontanna św. Samsona to najwyższy wodotrysk Peterhofu. Ta niezwykle widowiskowa fontanna jest upamiętnieniem zwycięstwa Rosjan nad »szwedzkim lwem« pod Połtawą w dzień biblijnego Samsona w 1709 roku. Nieco dalej stoi bliźniacza fontanna, również wyobrażająca Samsona, jednak tym razem pokonującego potwora morskiego. To alegoria wygranej Rosjan ze Szwedami na morzu.

Latem łatwo tu dotrzeć drogą morską z nabrzeża Anglijskaja albo z nabrzeża Pietrowskaja, wodolotem Meteor (podróż trwa około 40 minut, cena - dorośli: 350 rubli, dzieci: 220 rubli). Także z Dworca Bałtyjskiego kursują podmiejskie pociągi do stacji Nowy Peterhof. Do Peterhofu jeżdżą również autobusy spod dworca Bałtyjskiego linii 350, 351, 352 oraz 356. Należy wysiąść na 5. przystanku. Kursują też marszrutki: nr 424 spod stacji metro Awtowo oraz nr 224 spod stacji metro Leninskij prospekt. Kompleks pałacowy jest czynny codziennie z wyjątkiem poniedziałków. Każdy ostatni wtorek miesiąca to dzień sanitarny. Także znajdujące się na terenie obiektu łaźnia, pałacyk Monplaisir i pałacyk Piotra I są zamknięte w środy. Muzeum Wielkiego Pałacu jest otwarte od 10.30 do 17.00. Wstęp płatny.

peterhof peterhof

Nieopodal pałacu znajduje się sobór św. Piotra i Pawła w Peterhofie został wzniesiony z inicjatywy Aleksandra III. Wg słów archietekta gmachu - za główny motyw budowy posłużyły formy rosyjskich cerkwi z XVI i XVII w. wystawiane podówczas w Jarosławiu i Moskwie. Z dzwonnicy 60-metrowego chramu roztacza się widok na Petersburg.

Więcej w Internecie na: www.peterhofmuseum.ru.

Pałac Konstantynowski (Strielna)

Pałac Konstantynowski był rezydencją cara w czasie, kiedy udawał się on do Kronsztadtu lub Oranienbaumu ze stolicy nad Newą. Początkowo Piotr Wielki chciał uczynić ze Strielny najznamienitszą z rezydencji przyćmiewającą francuski Wersal. Jednak wkrótce okazało się, że ulubionymi pałacami carów są Peterhof i Carskie Sioło, a Strielna na zawsze pozostanie w ich cieniu. O wyznaczeniu Peterhofu jako pierwszej letniej siedziby Piotra I zaważył fakt, iż Strielna była źle przystosowana do instalacji fontann. Położony wyżej na skarpie Peterhof dawał możliwości skonstruowania niesamowitych struktur.

Pałac Konstantynowski (ros. Константиновский дворец) rozpoczęto 22 czerwca 1720 r. na polecenie samego Piotra Wielkiego. Strielna położona jest na płaskim brzegu Zatoki Fińskiej. Park z kompleksem poprzecinany jest kanałami biegnącymi wzdłuż ramion pałacu. W komnatach pałacu można obejrzeć wystawę sztuki XVII i XVIII wieku, a także pamiątki po dynastii Romanowów. Niezwykle interesująca jest też kolekcja win, jaka znajduje się w pałacu. Zgromadzono 13 tysięcy butelek wina o łącznej wartości 20 mln rubli. W piwnicach oferowana jest jego degustacja.

Pałac Konstantynowski poważnie ucierpiał wskutek działań wojennych w czasie inwazji Niemiec na ZSRR. Jednak dopiero w latach 2000-2003 został gruntownie odnowiony na okoliczności 300-lecia miasta Petersburga za sumę 280 mln euro (powyżej zdjęcie przed remontem). Niedaleko pałacu wzniesiono wówczas dodatkowo 20 dwupiętrowych hoteli dla dyplomatów oraz stylizowany na starorosyjską zagrodę pięciogwiazdkowy hotel. Długo pozostawał w złym stanie. W roku 1990 UNESCO wpisała architektoniczny kompleks Strielny na listę światowego dziedzictwa kulturowego zagrożonego całkowitym zniszczeniem. Renowację pałacu podjęto jednak dopiero w 2001 roku, już za rządów (petersburżanina) Władimira Putina. Prace restauratorskie ukończono na same obchody 300-lecia miasta Sankt Petersburga. Wówczas w kompleksie pałacowym zamieszkało ponad 50 wysokich gości, którzy przybyli na obchody z całego świata.

Pałac Konstantynowski stanowi miejsce zamieszkania prezydenta Rosji podczas jego wizyt w Sankt Petersburgu. Odbywają się tu także spotkania polityków szczebli państwowych, fora naukowe, biznesowe, jak i pokazy mody i świąteczne bankiety. W dniach od 15 do 17 lipca 2006 r. w Petersburgu miał miejsce szczyt grupy G8. Całe dostojeństwo, jakie się wówczas zjechało do północnej stolicy Rosji mieszkało nieopodal Pałacu Konstantynowskiego w Strielnie. W 2006 r. Rosja sprawowała przewodnictwo koalicji. Najważniejszym tematem forum było globalne bezpieczeństwo energetyczne i walka z terroryzmem. Co ciekawe, bezdeszczowa pogoda podczas zjazdu była utrzymana dzięki działalności samolotów, które latając nad regionem rozpylały związki chemiczne zapobiegające powstawaniu chmur.

Pałac otwarty jest w godzinach od 10.00 do 18.00, wycieczki organizowane są co godzinę. Pałac jest otwarty codziennie z wyjątkiem środy i specjalnych okazji (zjazdów, wizyt samego prezydenta w Strielnie itp.). Pociągiem z Dworca Bałtijskiego można do Strielny dojechać w 25 minut (stacja Strielna). Kursują tu też prywatne busy i taksówki (spod stacji metra Bałtijskaja lub Leninski Prospekt). znajduje się 19 km na zachód od Petersburga w połowie drogi do Peterhofu.

W Strielnie oprócz Konstantynowskiego znajdują się jeszcze trzy mniejsze pałace: Lwowski, Orłowski oraz dworek podróżny Piotra I.

Pałac Konstantynowski w Internecie na: www.konstantinpalace.ru. O zjeździe G-8 w Strielnie: www.g8russia.ru.

Pałac Admiralicji

Admiralicja była jednym z pierwszych gmachów, jakie powstały w Sankt Petersburgu. Początkowo była to ufortyfikowana stocznia, gdzie budowano pierwsze statki floty bałtyckiej. Architektura pałacu Admiralicji jest przykładem tradycyjnego, rosyjskiego imperialnego stylu. Gmach uważany jest za jedno z ważniejszych dzieł architektury europejskiej epoki klasycyzmu. Fasadę pałacu o długości 407 metrów zdobią liczne posągi i płaskorzeźby sławiące rosyjską flotę.

Pałac Admiralicji (ros. Адмиралтейство) na obecny kształt przebudowano w latach 1806-1823. Wcześniejszą formę wzniesiono w 1704 r. Stworzony w dwusetną rocznicę urodzin Piotra Wielkiego (w 1872 r.) Park Aleksandrowski zdobią liczne rzeźby przestawiające znanych, rosyjskich artystów, pisarzy i naukowców. Frontalnie położona wieża pałacu zwieńczona jest złotą, 23-metrową iglicą i osiąga wysokość 72,5 m. Wysoką wieżę bramną zdobi kolumnada jońska. Pałac Admiralicji, a w szczególności jego iglica, są doskonałymi punktami orientacyjnymi w mieście. To właśnie stąd zaczynają się dwa główne prospekty Sankt Petersburga: Newski i Wozniesienski oraz ulica Grochowaja.Już od rzeki Fontanki widać górującą nad miastem złotą iglicę pałacu. Na jej samym szczycie znajduje się wiatrowskaz z motywem fregaty, która stała się symbolem miasta. W czasach Związku Radzieckiego ów wiatrowskaz był herbem Leningradu.

petersburg zabytki petersburg zabytki

W latach 40. XIX wieku stocznię znajdującą się dotychczas w budynku Admiralicji przeniesiono bliżej ujścia Newy, a sam pałac stał się siedzibą Sztabu Generalnego rosyjskiej floty. Od 1925 roku w gmachu Admiralicji mieści się Instytut Inżynieryjny Marynarki Wojennej. Pałac doznał wielu zniszczeń podczas II wojny światowej, gdy został uszkodzony ponad 50 strzałami. Niemcom zależało bowiem na zniszczeniu tego strategicznego budynku. Dziś, jak przed wiekami, Admiralicja jest symbolem Petersburga i floty rosyjskiej.


Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego (chram na Krwi)

petersburg zabytki petersburg zabytki

Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego przy kanale Gribojedowa jest zbudowana w starym ruskim stylu, ściśle nawiązującym do cerkwi Wasyla Błogosławionego w Moskwie. Sobór został zbudowany w miejscu, gdzie 13 marca 1881 r. (a wg kalendarza juliańskiego 1 marca) został zabity car Aleksander II. Cerkiew wzniesiono dosłownie w poprzek ulicy. Aleksander II zginął z rąk rewolucjonistów z organizacji »Narodnaja Wola«, którym nie podobał się car-reformator.

Kliknij, aby uruchomić pokaz slajdów od zdjęć CHRAMU NA KRWI.

Aleksander II zdawał sobie sprawę z problemów, jakie nękają Rosję. Wiedział, że należy jak najszybciej zreformować państwo, aby powstrzymać je od niepokojów społecznych. Dnia 13 marca 1881 roku Aleksander II zginął w zamachu przeprowadzonym przez organizację Narodnaja Wola. Car zmarł wskutek wybuchu bomby rzuconej przez polskiego zamachowca - Ignacego Hryniewieckiego. Ciekawostką jest fakt, iż drugi z zamachowców, będąc w szoku po przeprowadzonym zamachu, widząc rannego cara rzucił się mu z pomocą. Śmierć Aleksandra II przekreśliła szanse na dalsze zreformowanie państwa. Po zamordowanym carze władzę objął Aleksander III, który zaczął politykę despotyzmu.

Warto dodać, że nie był to pierwszy zamach na jego życie (po wybuchu w Ermitażu i w pociągu). Budowa cerkwi trwała bardzo długo: od 1883 do 1907 roku, według projektu Alfreda Parlanda. Przyczyną opóźnień były malwersacje w sztabie budowy. Sam projekt był wówczas ostro krytykowany, dopiero po latach okazało się, że chram przyciąga turystów nie gorzej, niż inne wielkie atrakcje miasta. Petersburżanie nazwali cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego (ros. храм Воскресения Христова) »Okrwawionym Zbawicielem« albo krócej »cerkwią na Krwi«. Po latach komunizmu w Rosji sobór został ponownie otwarty w sierpniu 1997 r. po długiej blisko 30-letniej renowacji.

petersburg zabytki petersburg zabytki

Widok na sobór z mostu Bankowskiego umieszczany na wszystkich folderach o Sankt Petersburgu uchodzi za niesamowicie malowniczy. Most Bankowski, z którego tak pięknie widać cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego, ozdabiają rzeźby gryfów. Zaprojektowany przez Georga von Traitteura most Bankowski ozdabiają cztery duże rzeźby gryfów. Most nosi nazwę 'bankowego' od pobliskiej dawnej siedziby Banku Asygnacyjnego. Okolice kanału Gribojedowa: jego mosty i nadbrzeża, to popularne miejsce spotkań petersburżan nie tylko współcześnie, ale i w czasach Dostojewskiego i Puszkina. Chram wieńczy pięć kopuł o łącznej powierzchni 1000 m². Cerkiew jest jednym z symboli Sankt Petersburga. Wnętrze soboru jest ozdobione wieloma niezwykle pieczołowitymi mozaikami stworzonymi przez 30 najznakomitszych artystów ówczesnej Rosji (m.in. W. Wasniecowa, M. Niestierowa, A. Riabuszkina, W. Beliajewa i N. Charłamowa). Pokrywają one powierzchnię 7065 m² wnętrza tego marmurowego soboru, są wykonane z 20 rodzajów kamieni dekoracyjnych (m.in. jaspisu, rodnitu, porfiru, włoskiego marmuru). Także elewacje cerkwi zdobią 144 mozaikowe kompozycje symbolizujące poszczególne prowincje (gubernie) carskeij Rosji. Mozaiki zdobiące wnętrza cerkwi stanowią jedną z największych kolekcji tego typu w Europie. Okna są obramowane z kolei rzeźbionymi pilastrami z estońskiego marmuru. Kunsztowne tympanony fasad ukazują sceny z Nowego Testamentu. Wewnątrz znajduje się Muzeum Mozaiki, czynne w czwartki i piątki 11.00 - 18.00. Wstęp płatny.

Cerkiew jest otwarta codziennie z wyjątkiem śród od godziny 11.00 do 18.00. Blisko Soboru znajduje się duży targ z petersburskimi pamiątkami.

Więcej w Internecie na: www.cathedral.ru/spasa_na_krovi.

Sobór Izaaka Dalmatyńskiego

petersburg zabytki petersburg zabytki

Sobór św. Izaaka jest największą świątynią w Sankt Petersburgu i drugą w Rosji (tuż po moskiewskim soborze Chrystusa Zbawiciela). Sobór uznawany jest także za czwarty co do wielkości obiekt sakralny świata. Sobór świętego Izaaka Dalmatyńskiego był budowany przez prawie 40 lat(w latach 1818-1858) na podmokłym, niełatwym do tego typu inwestycji terenie.

Kliknij, aby uruchomić pokaz slajdów od zdjęć SOBORU ŚW. IZAAKA.

Ogromną budowlę postawiono na wbitych głęboko w ziemię drewnianych palach. Interesujący jest fakt tyczy się postaci fundatorki klasztoru - cesarzowej Elżbiety. Carowa była osobą niezwykle jowialną, dziś powiedzielibyśmy - rozrywkową. Jej dworzanie musieli spełniać jej wszelkie zachcianki - od plotkowania po zabawy na lodzie i tzw. maskarady. W czasie owych balów cała świta carskiego dworu musiała ubrać kostiumy płci przeciwnej. Być może było to pewne urozmaicenie dla carowej, która w swej garderobie miała około 15 tys. sukien. Koszt budowy obiektu oszacowano wówczas na ponad 20 mln rubli. Petersburżanie budynek z racji na charakterystyczny kształt przezwali »kałamarzem«.

Sobór świętego Izaaka (ros. Исаакиевский собор) jest bardzo dobrze dostrzegalny w wielu miejscach miasta, a nawet poza jego granicami, np. z Zatoki Fińskiej. Świątynia mierzy 97,6 m szerokości, 111,5 m długości, 101,9 m wysokości i uwieńczona jest wielką, pokrytą 100 kg czystego złota kopułą o promieniu 11 m (!). Sobór może pomieścić 13-14 tys. wiernych. Dziś jednak nie odbywają się tutaj nabożeństwa, wyjątkami są jedynie specjalne okazje święta, takie jak Boże Narodzenie czy Pascha. Sobór św. Izaaka pełni przede wszystkim rolę atrakcji turystycznej: znakomitego punktu widokowego oraz muzeum; szczególnie interesująca jest wystawa dotycząca historii budowy soboru. Taras widokowy soboru okala dookoła potężną wieżę z kopułą. I choć aby się tu dostać, trzeba przejść 300 schodów i stać w długiej kolejce, to panorama, jaka się stąd rozciąga, przyciąga każdego roku setki tysięcy turystów.

petersburg zabytki petersburg zabytki

Wnętrze soboru zdobią nieprawdopodobnie drobne mozaiki i malowidła oraz wielki ikonostas. Co ciekawe, znajduje się tu rzadki w prawosławiu witraż ukazujący Chrystusa. Całą budowlę charakteryzuje ogromna ilość kolumn: z zewnątrz znajduje się ich aż 112, o wadze 114 ton każda. Wysokie na 17 metrów kolumny zostały ręcznie wyciosane z czerwonego granitu. Gmach otacza 12 alegorycznych monumentów apostołów dłuta Iwana Witali.

Sobór świętego Izaaka otwarty jest codziennie, z wyjątkiem środy, od 11.00 do 18.00. Uwaga, po wejściu do soboru nie wolno kamerować ani fotografować. Oficjalna strona soboru: www.cathedral.ru/isakievskii_sobor

Sobór Smolny

zabytki Petersburg zabytki w Petersburgu

Sobór Smolny jest uznawany za jedną z najpiękniejszych świątyń w Sankt Petersburgu. Klasztor Smolny został ufundowany przez cesarzową Elżbietę. Carowa chciała osiąść w nim na stałe po zakończeniu sprawowania władzy.

Kliknij, aby uruchomić pokaz slajdów od zdjęć SOBORU SMOLNEGO.

W architekturze soboru Smolnego (ros. Смольный собор) widoczne są motywy rosyjskie z wpływami zachodnioeuropejskimi. Smolny powstał na bagnistym gruncie: potrzeba było 50 tys. pali do przygotowania budowy. Gdy władzę w Rosji objęła Katarzyna Wielka, zaprzestała prac nad wznoszeniem klasztoru. Dopiero Mikołaj I w 1835 r. nakazał dokończyć budowę gmachu. Stąd w architekturze Smolnego widoczne są influencje klasycystyczne (białe wnętrza) i barokowe (fasady). Monastyr położony jest w zakolu rzeki Newy. Niegdyś był ściśle związany z władzami carskimi, później w 1917 roku stał się siedzibą główną komunistów podczas Rewolucji Październikowej. W czasach Związku Sowieckiego został zniszczony i przekształcony w muzeum.

Dziś Smolny jest świeżo po remoncie i choć w Rosji przyjęto nowy kurs polityki, nie planuje się przywrócenia mu roli sakralnej. Wykorzystano znakomitą akustykę budynku. Odbywają się tu koncerty i obrady. Barokowy budynek Smolnego doskonale łączy cechy architektoniczne rosyjskie i europejskie. Został zaprojektowany przez największego architekta Petersburga - Rastrellego. Z wysokiej na 68 metrów dzwonnicy Smolnego rozciąga się piękny widok na centrum Sankt Petersburga. W soborze Smolnym mieści się 6 000 ludzi. Jest to jeden z najwyżej położonych w tym rejonie punkt obserwacyjny miasta. W pobliskim Instytucie Smolnym odbywają się obrady władz miasta oraz znajduje się siedziba mera miasta.

Więcej w Internecie na: www.cathedral.ru/smolnii_sobor.


Newski Prospekt

Newski Prospekt to jedna z trzech głównych, starych arterii Sankt Petersburga. Podobnie jak ulica Grochowaja i Prospekt Wozniesienski, Newski rozpoczyna się tuż przy Pałacu Admiralicji, którego złota iglica widoczna jest na wewnętrznym odcinku prospektu, aż do rzeki Fontanki. Długi na 4,5 km Newski stanowi ścisłe centrum miasta. Prospekt jest otoczony XVIII- i XIX-wiecznymi kamienicami. Tylko nieliczne budowle (przedwojenny gmach szkoły, stacja metra i obelisk przy pl. Wosstanija) pochodzą z czasów radzieckich.

Newski Prospekt (ros. Невский проспект) był wytyczony i zaplanowany przez francuskiego architekta Alexandre`a Jeana Baptista Le Blonda na zlecenie cara Piotra Wielkiego. Początkowo pełnił rolę drogi na Nowogród, później stał się sercem stolicy nad Newą. Przez wiele lat prospekt kończył się na rzece Fontance, dlatego też kamienice położone za tą rzeką są mniej bogate niż budynki położone bliżej złotej iglicy Admiralicji. Na Newskim wielu dostojników budowało swoje rezydencje. Pierwszy pałac wzniósł w 1712 r. feldmarszałek Borys Szeremietiew, niedaleko prospektu, nad rzeką Fontanką. Nieopodal prospektu wybudowano też wiele świątyń i to nie tylko prawosławnych. Za najsłynniejsze uznaje się sobory na Krwi oraz Kazański podobny nieco do bazyliki świętego Piotra w Rzymie. Obok tych prawosławnych zlokalizowano też kościoły innych wyznań: szwedzki, holenderski(między Fontanką a Kanałem Gribojedowa) i ormiański. Francuski pisarz Alexandre Dumas nazwał Newski ulicą religijnej tolerancji.

newski prospekt newski prospekt

Prospekt został nazwany imieniem Aleksandra Newskiego - XIII-wiecznego, rosyjskiego bohatera narodowego, księcia Nowogrodu, który w 1240 r. nad Newą odparł wojska szwedzkie. Dwa lata później wyzwolił Psków, a w 1547 r. został kanonizowany. W 1724 roku jego relikwię przewieziono do Ławry Aleksandra Newskiego na Newskim Prospekcie. Historia walczącego ze Szwedami w obronie Rusi Aleksandra Newskiego była szczególnie bliska Piotrowi Wielkiemu w dobie Wojny Północnej.

Petersburżanie są bardzo przywiązani do Newskiego Prospektu, o czym świadczy fakt, że propagowana po rewolucji przez komunistów nazwa aleja 25 października nigdy się nie przyjęła. Zaniedbywany w czasach radzieckich prospekt został poddany renowacji przed obchodami trzechsetlecia miasta w 2003 roku.

Newski Prospekt to także główna ulica handlowa miasta, spełnia funkcję reprezentacyjną. W dni świąteczne odbywają się tu pochody itp. Co nocy, i to nie tylko w czasie sezonu, tętni życiem: w restauracjach i klubach bawi się mnóstwo ludzi. A właściciele prześcigają się w coraz to nowych pomysłach, np. w jednym z klubów w centrum miasta co noc urządza się Sylwester i świętuje nadejście nowego roku. Bardzo popularny, także wśród Petersburżan jest dom towarowy Gostinnyj Dwor - jeden z pierwszych krytych pasaży na świecie. Na przepływających przez Newski Kanale Gribojedowa, Mojce i Fontance postawiono trzy mosty: Bankowski, Ludowy i Aniczkowski. Najbardziej popularny wśród turystów jest ten ostatni. Most Aniczkowski ozdabiają cztery kompozycje rzeźbiarskie ukazujące młodzieńców poskramiających dzikie konie. Ozdobiony jest czterema brązowymi kompozycjami rzeźb pt. »Ujarzmienie konia przez człowieka«. Symbolizują one kolejne etapy życia. Na otwarciu mostu pojawił się sam Mikołaj I.

newski prospekt newski prospekt

Ostap Bender to główny bohater powieści Ilji Ilfa i Jewgenija Pietrowa »Dwanaście krzeseł«, »Złote cielę«. Wielki kombinator, znający wedle fabuły 400 równie sprawiedliwych sposobów odebrania pieniędzy. Jego postument postawiono nieopodal Newskiego Prospektu na ul. Italianskiej. Ogólnie w Petersburgu można zobaczyć wiele nietypowych pomników: kota na Małej Sadowej i Prawdy; nosa na ul. Rimskiego-Korsakowa; fotografa na Małej Sadowej; wędrownego psu Gawriuszy na Małej Sadowej; czyżyka na nabrzeżu Fontanki, woziwody na ul. Szpalernej; latarniczego na ul. Odesskiej; dobrego wojaka na placu Bałkanskim; bombardiera Wasila Kormczina na Wyspie Wasiljewskiej czy stójkowego na Małej Konuszennoj.

Spacer po Newskim warto podzielić na dwie części, co ułatwia przebiegająca wzdłuż prospektu linia zielona petersburskiego metra, krzyżująca się na tym odcinku z pozostałymi trasami kolejki. Jeżeli jesteśmy na krócej w Petersburgu, zwiedzanie prospektu można ograniczyć do spaceru po wewnętrznej części Newskiego(od placu Pałacowego do Fontanki - 1,5 km, bądź do pl. Wosstanija - 2,5 km). Szczególną uwagę warto zwrócić na(budynki w kolejności od Admiralicji, litera oznacza stronę, po której znajduje się dany obiekt):

Newski Prospekt 14: mur budynku szkoły (l) z napisem wykonanym podczas Blokady Leningradu w czasie II wojny światowej: Obywatele! Przy obstrzale artyleryjskim ta strona ulicy jest najniebezpieczniejsza.
Newski Prospekt 17: zaprojektowany przez Rastrellego barokowy Pałac Stroganowów (p).

newski prospekt newski prospekt

Newski Prospekt 28: 5-piętrowy budynek Domu Książki (l) o charatkerystycznej, szklanej wieży. Tzw. »Domu Knigi« Pawła Siuzora odznacza się mieszanką stylów architektonicznych. Projektaant połączył nowoczesne elementy (tj. np. windy) z elementami neorenesansowymi i neobarokowymi.
Newski Prospekt 25: Sobór Kazański (p) naprzeciw Domu Książki, przy Kanale Gribojedowa. świątynia zainspirowana bazyliką św. Piotra w Rzymie otacza kolumnadą Plac Kazański. Nad nawą główną soboru znajduje się wielka, pozłacana kopuła. W czasach radzieckich w soborze znajdowało się Muzeum Ateizmu i Religii. Dziś ponownie pełniący funkcje sakralne sobór Kazański jest zaliczany do najpiękniejszych świątyń miasta.
Most Bankowski na Kanale Gribojedowa, z którego rozciąga się widok na chram na Krwi.
Newski Prospekt 33/1: Gmach Dumy (p) z czasów carskich, obecnie siedziba rady miasta.

newski prospekt newski prospekt

Newski Prospekt 56/8: Delikatesy Jelisiejewów (l), niezwykle luksusowy sklep spożywczy założony na początku zeszłego stulecia. Ozdobiony witrażami, kunsztownymi ozdobami i rzeźbami sklep przyciąga wielu turystów. W latach 80. XX wieku sprzedawano tu towary deficytowe (przeznaczone dla węższego grona ludzi często związanych z władzą).
Ogród Katarzyny II (p) wraz z pomnikiem carycy i poniżej posągami 9 zasłużonych dostojników, m.in.: Orłowa, Potiomkina, Suworowa i Dierżawina.
Most Aniczkowski z czterema kompozycjami rzeźbiarskimi Ujarzmienie konia przez człowieka.
Newski Prospekt 39: barokowy Pałac Aniczkowa (p), drugi najstarszy pałac miasta. Obecnie mieści się tu Pałac Twórczości Młodych.

newski prospekt newski prospekt

Newski Prospekt 41/42: Pałac Biełosielskich-Biełozierskich (p), z charakterystyczną ciemnoróżową fasadą pokrytą rzeźbami. Ma tu siedzibę centrum Informacji turystycznej oraz Muzeum Figur Wojskowych. Na wystawie znalazło się ponad 100 figur z historii Rosji i Petersburga.
Newski Prospekt 179/2 (plac Aleksandra Newskiego): Ławra Aleksandra Newskiego (p) to jeden z największych cmentarzy w Rosji. Tu znajdują się groby najznakomitszych artystów, pisarzy, naukowców, członków rodziny carskiej, wojskowych i innych dostojników. Zbudowana w 1713 roku Ławra upamiętnia stoczoną nad Newą przez Aleksandra Newskiego bitwę ze Szwedami.


Plac Pałacowy

Petersburg zabytki Petersburg zabytki

Plac Pałacowy to jeden z centralnych punktów miasta. Z racji na to położenie był on wielokrotnie areną wielu ważnych wydarzeń. 9 stycznia 1905 roku (tzw. »Krwawa niedziela«) wojska carskie użyły siły do przybyłych na pokojową demonstrację robotników. Przez Plac Pałacowy odbył się także rozsławiony przez Eisensteina szturm na Pałac Zimowy w październiku 1917 r. Plac Pałacowy zgodnie z koncepcją z 1910 roku miał zostać przekształcony w park z drzewami, kwiatami i fontannami. Na szczęście tych planów nie zrealizowano.

Kliknij, aby uruchomić pokaz slajdów od zdjęć PLACU PAŁACOWEGO.

Dzisiaj Plac Pałacowy (ros. Дворцовая площадь) to jeden z centralnych punktów miasta. Jest miejscem wielu imprez kulturalnych. Petersburżanie na Placu Pałacowym witają również nowy rok. Ze strony południowej plac otacza zielonobiały, barokowy Pałac Zimowy (będący częścią muzeum Ermitażu). Dach gmachu zdobi w sumie 176 rzeźb. Natomiast po południowej stronie placu znajduje się gmach Sztabu Generalnego armii rosyjskiej w latach 1819-1829. Złożony z dwóch ramion (o długości 260 m) budynek jest zwieńczony łukiem z rydwanem zwycięstwa. Jest to kompozycja upamiętniająca wygraną Rosji nad wojskami napoleońskimi. Łuk stanowi przejście na pobliski Newski Prospekt. Z placu widoczny jest też sobór Izaaka Dalmatyńskiego oraz Pałac Admiralicji.

Drugim obiektem upamiętniającym wydarzenia z 1812 r. jest kolumna Aleksandra I zbudowana w latach 1830-1834. Kolumna znajduje się w samym sercu placu. Jej granitową statuę wieńczy brązowy posąg anioła z krzyżem depczącego nogami węża. Rzeźba symbolizuje zmagania cara Aleksandra I z francuskim najeźdźcą. Kolumna została wykonana z jednej bryły granitu karelskiego o wadze 600 ton i mierze 48 m. Co ciekawe kolumnę postawiono w przeciągu niespełna dwóch godzin, przy użyciu wielkiej siły roboczej. Sam filar stoi na postumencie bez zamocowania, utrzymywany jest jedynie własną masą.

Plac Pałacowy to miejsce, gdzie tradycyjnie odbywają się oficjalne obchody petersburskich oraz rosyjskich świąt i rocznic. Ten zwyczaj, który opisywał już Mickiewicz w III części »Dziadów«, kontynuowany jest również dzisiaj. To właśnie na Placu Pałacowym Petersburżanie świętują urodziny miasta czy odbywają się marsze wojskowe 9 maja.

Miedziany Jeździec

Petersburg zabytki Petersburg zabytki

Miedziany Jeździec to konny pomnik Piotra I wzniesiony z inicjatywy Katarzyny II, która chciała upamiętnić swego wielkiego poprzednika. Polecony carycy rzeźbiarz - Étienne Maurice Falconet w 1766 roku rozpoczął prace nad figurą cara, co oznacza, iż Miedziany Jeździec to pierwszy pomnik w Rosji. Aby dokładnie przedstawić postać imperatora posłużył się pośmiertna maską Piotra I, a za model jeźdźca posłużył jeden z rosyjskich generałów.

Wygląd pomnika nie jest jednak tylko zasługą rzeźbiarza: w pracach projektowych brali udział również Katarzyna II, Wolter oraz Denis Diderot. Paradoksalnie pomnik wcale nie jest z miedzi. Został wykonany z brązu, a nazwę zawdzięcza Aleksandrowi Puszkinowi, który jeden ze swych utworów poświęcił petersburskiemu pomnikowi Piotra Wielkiego i zatytułował go »Jeździec miedziany« (ros. »Медный всадник«). Najwidoczniej A. Puszkin nienajlepiej znał się na metalach.

Głowę cara pokrywa wieniec laurowy. Piotr Wielki ręką wskazuje w stronę Newy oraz gmachów Akademii Nauki i Twierdzy Pietropawłowskiej, co symbolizuje cele, do jakich dążył: rozwój handlu, nauki oraz wojska. jednocześnie car wskazuje ręką również w stronę Szwecji. To też nie przypadek. Głównym rywalem Piotra Wielkiego był szwedzki król, Karol XII, który wielokrotnie próbował pokrzyżować plany Piotra Wielkiego o budowie Sankt Petersburga. W Sztokholmie stoi zresztą podobny pomnik do tego petersburskiego, z tym, że obrazuje właśnie Karola XII. Na dodatek pomnik Karola XII jest skierowany w stronę Rosji. Koń kopytami miażdży węża, który symbolizuje wrogów cara i reform. Piedestał posągu to potężna skała uformowana na falę morską. Ważący 1625 ton granitowy głaz znaleziony na wybrzeżu Zatoki Fińskiej był transportowany na miejsce robót przez 400 robotników przez 9 miesięcy. Także czasie transportu głaz był obrabiany przez 46 robotników, aby na czas nadać mu zamyślony, falisty kształt. Po obu stronach głazu umieszczono napisy po rosyjsku oraz łacinie oznaczające: Piotrowi Pierwszemu Katarzyna Druga.

Na uroczystości odsłonięcia monumentu 7 sierpnia 1782 roku, w setną rocznicę objęcia władzy przez Piotra Wielkiego, zjawiły się tysiące ludzi wraz z Katarzyną II i całą świtą, jednak wśród nich nie było samego É. Falconeta, który wpadł w konflikt z carycą i opuścił Rosję. Najwyraźniej zapobiegliwy É. Falconet na jednej z fałd płaszcza Piotra Wielkiego zostawił niewielki napis: »Rzeźbił i odlewał Étienne Falconet, paryżanin, 1778 r.«.

Zgodnie z XIX-wieczną legendą, dopóki Miedziany Jeździec stoi w centrum Sankt Petersburga, to miasto nie zostanie zdobyte przez wrogie wojska, ponieważ czuwał będzie nad nim jego założyciel. W czasie Blokady Leningradu pomnika nie ewakuowano, lecz zamknięto w drewnianej osłonie i osypano ziemią. Pomnik nietknięty przetrwał 900 dni oblężenia, a miasto bohatersko się obroniło. Legenda ta związana jest z postacią dyrektora petersburskiej poczty, Bułgakowa (wg innej wersji — Baturina), który w czasie ewakuacji dóbr kultury (w tym pomników) w czasie ataku napoleońskiego przekazał carowi Aleksandrowi I treść swojego snu, który go męczył co nocy. Bułgakow widział we snie Piotra Wielkiego, który mówił, że dopóki jest w swym ukochanym mieście, Petersburg nie ma się czego obawiać.


Twierdza Pietropawłowska

Petersburg zabytki Petersburg zabytki

Twierdza Pietropawłowska lub krócej Pietropawłowka to najstarsza budowla w Sankt Petersburgu. Wchodzący w skład twierdzy sobór świętego Piotra i Pawła był do lat 60. XX w. także najwyższym budynkiem w mieście.

Kliknij, aby uruchomić pokaz slajdów od zdjęć TWIERDZY PIETROPAWŁOWSKIEJ.

Budowę kompleksu rozpoczęto 16 maja 1703 r. Konstrukcję twierdzy nadzorował sam Piotr Wielki. Zbudowana w delcie Newy, uzbrojona w 300 dział twierdza miała stawić czoło szwedzkim okrętom wojennym. Jednak fort nigdy nie spełnił zamierzonej roli. Od 1720 roku twierdza była siedzibą miejskiego garnizonu i więzieniem politycznym. Jednym z pierwszych więźniów tego kompleksu był syn Piotra I - Aleksy, który został oskarżony przez ojca o spisek. W Twierdzy Pietropawłowskiej (ros. Петропавловская крепость) więziony był także Fiodor Dostojewski (w 1849 r.), Lew Trocki oraz Maksim Gorki (po rewolucji w 1905 r.), a także Polacy: Tadeusz Kościuszko i Julian Ursyn Niemcewicz. Zbudowany w latach 70-tych XIX wieku Bastion Trubiecki był głównym więzieniem fortu. Dziś znaczna część lochów, którym przywrócono pierwotny wygląd, jest dostępna dla zwiedzających.

Zlokalizowana na Wyspie Zajęczej Twierdza Pietropawłowska ma kształt sześciokąta. Na terenie fortu mieści się 6 bastionów. Początkowo były usypane z ziemi, później pokryto je drewnem (1703 r.), a następnie zabudowano w ciągu 30 lat kamieniem. Głównym budynkiem na obszarze fortu jest sobór świętego Piotra i Pawła. Sobór ten niczym nie przypomina ruskich, kopulastych świątyń i nawiązuje do architektury zachodnioeuropejskiej. Budynek zakończony jest pozłacaną 122-metrową iglicą, na której szczycie znajduje się figura anioła z wielkimi skrzydłami, trzymającego w ręce krzyż (zdjęcie po prawej stronie). Warto zobaczyć również barokowe wnętrze soboru - piękny jest wykonany z drewna złocony ikonostas. Wewnątrz soboru znajdują się też groby carów, od Piotra Wielkiego do Mikołaja II. W pobliskiej kaplicy, w której dziś mieści się Muzeum Historii Sankt Petersburga, chowano też członków carskiej rodziny.

Zamocowany pod złotą iglicą zegar ogłasza każdą godzinę wybiciem kurantów, a w południe z bastionu Naryszkina rozlega się wystrzał z armaty, co przyciąga wielu turystów. Uwagę zwraca również nietypowy, XX-wieczny pomnik Piotra Wielkiego przedstawiający siedzącego cara wyczerpanego ogromem wykonanej pracy i jakby zadumanego nad swym miastem. W 1991 r. na obszarze Twierdzy Pietropawłowskiej postawiono pomnik Piotra Wielkiego dłuta Michaiła Szemiakina. Monument wywoływał zawsze rozmaite emocje, jakoże figura cara ma zachwiane proporcje ciała - zawsze spoglądając na figurę mamy wrażenie patrzenia niejako od dołu (w zamyśle rzeźbiarza - na kolanach), z perspektywy poddanego.

Petersburg zabytki Petersburg zabytki

W wysoki gmach Twierdzy Pietropawłowskiej podczas burz niezwykle często uderzają pioruny. Kiedy pewnego razu anioł zamontowany na szczycie szpicu został przez piorun zniszczony powstał problem, jak szkodę naprawić. Do remontu zgłosił się pewien chłop, który wkrótce prostymi narzędziami, bez żadnej asekuracji naprawił figurę anioła z krzyżem. Piotr I był tym czynem tak zachwycony, że dał wieśniakowi bilon na darmowe picie wódki we wszystkich barach w Rosji. Wkrótce jednak chłop popadł w alkoholizm i umarł.
Złoty anioł umieszczony na szczycie soboru św. Piotra i Pawła słynie nie tylko z opowieści o Piotrze Wielkim oraz chłopie, który naprawił za bilon wódki rzeźbę anioła. Według innej historii Petersburg ochraniają trzy anioły: pierwszy umieszczony jest właśnie na szczycie Twierdzy Pietropawłowskiej, drugi na Kolumnie Aleksandra I, a trzeci na gmachu cerkwi św. Katarzyny, znajdującej się na Wyspie Wasilewskiej.

Po drugiej stronie soboru znajduje się mały, pomarańczowy budynek. To Dom Łodzi Piotra Wielkiego. Niegdyś przechowywano tu łódź, którą pływał młody Piotr, ucząc się sztuki żeglugi. Łódź obecnie jest przechowywana w Głównym Muzeum Marynarki Wojennej przy placu Giełdowym.

Obiekty znajdujące się na terenie fortu otwarte są od godziny 11 do 17, a we wtorki do 16. Zamknięte są w środy i ostatnie wtorki miesiąca.

Krążownik »Aurora«

Petersburg zabytki Petersburg zabytki

»Aurora« to jeden z symboli Petersburga. W czasach leningradzkich był atrakcją ukazywaną na równi z carskimi pałacami i »zabytkami cerkiewnymi«. »Aurora« jest symbolem Rewolucji Październikowej, która zapoczątkowała epokę Związku Radzieckiego.

Z krążownika »Aurora« (ros. Крейсер »Аврора«) dnia 7 listopada (25 października wg kalendarza juliańskiego) o godzinie 21.45 oddano wystrzał z działa dziobowego, co dało sygnał do szturmu na Pałac Zimowy. Nieprawdą jest, jakoby wystrzał miał uszkodzić Ermitaż. Wówczas w pałacu mieścił się bowiem szpital wojenny z 2 tys. chorych.

Mimo wielkiej sławy okrętowi brak jest jednak większych osiągnięć: jedyna bitwa, jaką stoczył, to starcie pod Cuszimą 27 i 28 maja 1905 r. w czasie wojny japońsko-rosyjskiej (1904-1905). Po klęsce, jakiej doznała tam rosyjska flota, krążownik schronił się w amerykańskiej bazie wojskowej w Manili na Filipinach. Po naprawieniu szkód »Aurora« powróciła do Rosji, gdzie następnie pełniła rolę jednostki szkoleniowej. Okręt brał także udział w walkach na Bałtyku z niemiecką flotą w czasie I wojny światowej. W lutym 1917 r. załoga okrętu przeszła na stronę rewolucjonistów, a na pokładzie jednostki powołano Komitet Rewolucyjny. W 1922 r. krążownik znów zaczął pełnić funkcje szkoleniowe na Morzu Bałtyckim. Podczas II wojny światowej załoga jednostki brała udział w Blokadzie Leningradu, a działa artyleryjskie »Aurory« użyto do obrony przeciwlotniczej miasta. Sam okręt już na początku wojny niemiecko-radzieckiej został uszkodzony i osadzony na dnie w porcie Oranienbaumu (obecnie Łomonosow) 40 km na zachód od Leningradu. W 1944 r. zatopiony krążownik został wydobyty z wód akwenów portowych i odremontowany. Od 1948 r. ponownie pełnił zadania szkoleniowe. W 1956 r. został przekształcony w muzeum i na stałe zakotwiczony w Petersburgu.

Obecnie »Aurora« zakotwiczona jest przy Nadbrzeżu Piotrogrodzkim na Wielkiej Newie, blisko mostu Sampsonijewskiego. Muzeum na pokładzie krążownika, ukazujące jego historie i uzbrojenie, otwarte jest od 10.30 do 16.00 codziennie z wyjątkiem poniedziałków i piątków. Wstęp bezpłatny.

Fasady Sankt Petersburga

Petersburg zabytki Petersburg zabytki

Petersburg to ważny ośrodek turystyczny Europy. Za główne atrakcje miasta uznaje się Ermitaż oraz kompleksy pałacowo-parkowe w Peterhofie czy Carskim Siole. Zachwyt wzbudza teżogrom i rozmach miasta. Jednak na pytanie, co szczególnie podoba się w Sankt Petersburgu, turyści zazwyczaj wskazują na ogólny charakter miasta. A co go buduje?

Fasady Sankt Petersburga (ros. Фасады Санкт Петербурга) były obiektem zachwytu pisarzy, niezwykle podobają się też turystom. Zgodnie z carskim ukazem sięgającym czasów, kiedy Petersburg był jeszcze małym grodem, wszystkie fasady domów miały być budowane frontalnie do ulic i kanałów, dzięki czemu zabudowa miasta jest niezwykle usystematyzowana i zwarta. Wrażenie, jakie wywołują kręte kanały otoczone długimi ścianami fasad, jest naprawdę niesamowite. Szczególnie, gdy w Petersburg odwiedzamy po raz pierwszy. Czy to nad Newą, czy wzdłuż prospektów, wszędzie można podziwiać stare kamienice przeplatane złotymi cerkwiami, kanałami oraz wielkimi pałacami. Ogrom historycznego centrum »północnej stolicy Rosji« przyćmiewa nawet osławione przez turystów i przewodniki miasta Europy Zachodniej. Sankt Petersburg może pod tym względem konkurować z Paryżem czy Brukselą.

Petersburg zabytki Petersburg zabytki

W 2005 r., aby odświeżyć fasady petersburskich domów, rozpoczęto program Fasady Sankt Petersburga. Kampania ta ma na celu lifting zabytków znajdujących się w historycznym centrum Sankt Petersburga i przywrócenie wielu obiektom barwy, jaką zatraciły w szarych czasach Leningradu, bowiem za czasów Związku Sowieckiego stosunkowo mało funduszy przeznaczano na utrzymanie carskiej stolicy i wiele budynków przemalowywano właśnie na szaro.

Na restaurację petersburskich fasad w 2005 roku przeznaczono blisko pół miliarda rubli. W zeszłym roku odremontowano fasady blisko 144 budynków. W 2006 roku w czasie już II etapu programu Fasady Sankt Petersburga zamierza się odnowić blisko 173 budynki za sumę 763 mln rubli. Program zakłada odnowę frontów łącznie 365 obiektów w historycznym centrum miasta. Sprawę remontu wnętrz budynków pozostawia się dzierżawcom kamienic.

...i wiele innych obiektów, które warto zobaczyć!